Studieplanning maken: zo maak je een realistisch studieschema

Je vorige planning liep niet stuk op je discipline. Hij liep stuk op rekenwerk. Een studieplanning maken die wél standhoudt gaat in zes stappen: reken terug vanaf je deadline, tel de uren die je werkelijk hebt, zet blokken in je agenda in plaats van taken op een lijst, plan je herhalingen meteen mee, bouw lege ruimte in, en kijk elke week twintig minuten terug.

Hieronder staat dat stappenplan uitgewerkt, met een weekschema voor iemand die leert naast een baan van 32 uur en met een eerlijk antwoord op de vraag wat je doet als je achterloopt. Waarom die tweede stap de belangrijkste is, laat één onderzoek pijnlijk goed zien.

Waarom je planning structureel te krap is

De fout zit zelden in de uitvoering en bijna altijd in de aanname waarop het schema is gebouwd. Onderzoekers noemen dat de planning fallacy: de neiging om de duur van je eigen taken stelselmatig te kort in te schatten, ook als je uit ervaring beter zou moeten weten.

Het klassieke experiment is dat van Roger Buehler, Dale Griffin en Michael Ross uit 1994. Zij belden 37 scriptiestudenten met de vraag hoeveel dagen ze nog nodig hadden om af te ronden. Van de 33 die hun scriptie ook daadwerkelijk inleverden, was de gemiddelde schatting 33,9 dagen. Het werden er 55,5. Toen dezelfde studenten expliciet werd gevraagd om een pessimistische schatting, “stel dat alles tegenzit”, kwamen ze op 48,6 dagen. Nog steeds te weinig. Slechts drie op de tien haalden hun eigen beste voorspelling.

Diezelfde onderzoekers volgden ook gewone weektaken: essays, computeropdrachten, labverslagen. Voorspeld 5,8 dagen, werkelijk 10,7 dagen, op tijd 37 procent.

Het spectaculaire verschil is hier niet het interessantste.

Kijk eerst naar wat pessimisme opleverde. De gemiddelde afwijking van de pessimistische schatting was 23,2 dagen, die van de gewone schatting 22,6 dagen. Er gewoon wat extra tijd bij doen werkt dus niet, omdat je er structureel te weinig bij doet.

Het tweede punt is hoopvoller. De correlatie tussen voorspelling en werkelijkheid was 0,77. Wie zei drie weken nodig te hebben, deed er ook echt langer over dan wie één week zei. Je gevoel voor relatieve zwaarte klopt prima. Alleen je gevoel voor absolute duur klopt niet. Daarom werkt een planning die op verhoudingen is gebouwd (dit hoofdstuk weegt ongeveer twee keer zo zwaar als dat) beter dan een planning met klokuren die je uit je duim zuigt.

Je eigen geschiedenis is meer waard dan je gevoel. In hetzelfde onderzoek verdween de optimistische vertekening pas toen deelnemers hun voorspelling expliciet moesten koppelen aan hoe vergelijkbare taken in het verleden waren gelopen. Even terugdenken is niet genoeg, want dan schrijf je die vertraging toe aan die ene griep of die ene verhuizing. Opschrijven werkt wel. Pak je laatste drie studietaken erbij, noteer wat je dacht en wat het werd, en gebruik dat gemiddelde.

Stap 1. Reken terug vanaf je deadline

Begin bij de datum waarop het af moet zijn en werk van daaruit naar vandaag. Dat heet reverse planning, en het voorkomt wat er gebeurt als je vooruit plant: dan vul je de eerste weken comfortabel en schuif je alles wat niet past naar het einde, waar toch nooit ruimte is.

Concreet, in vier bewegingen:

1. Zet de harde deadline in je agenda. Tentamen, inleverdatum, assessment, de dag dat je het moet kunnen.
2. Zet daar een week vóór een tweede datum: je eigen deadline. Alles moet dan af zijn. Die week is je buffer voor ziekte, werkdrukte en de dingen die je nu nog niet ziet aankomen.
3. Verdeel de stof in brokken die je kunt afvinken. Hoofdstukken, modules, lessen, oefensets. Iets is een brok als je aan het eind kunt zeggen of je het kunt.
4. Verdeel die brokken over de weken tot je eigen deadline en laat de laatste twee weken vrij voor herhalen en oefentoetsen.

Het opdelen doet meer dan overzicht geven. Uit onderzoek van Justin Kruger en Matt Evans (2004) blijkt dat wie een taak eerst uitsplitst in concrete onderdelen, langere en daarmee accuratere tijdsschattingen geeft dan wie de taak als één blok schat. Het effect is niet magisch en werkt vooral als die onderdelen er echt toe doen, maar het duwt je schatting de goede kant op.

Nog een kanttekening. Als de stof nieuw en complex voor je is, is een hard resultaatdoel voor de eerste weken een slecht idee. Uit organisatiepsychologisch onderzoek van Gerard Seijts en Gary Latham (2005) komt het beeld dat een specifiek, moeilijk prestatiedoel bij een complexe taak slechter uitpakt dan een leerdoel, waarbij je je richt op het vinden van een werkende aanpak. Vertaald naar je eerste week met een nieuw vak: “deze week zoek ik uit welke manier van leren voor dit vak werkt” is waarschijnlijk een beter weekdoel dan “deze week doe ik drie hoofdstukken”. Zodra je de stof in de vingers hebt, wordt dat concrete outputdoel juist wel de betere keuze. Zoek in die eerste week trouwens niet naar jouw “leerstijl”, want dat idee houdt in onderzoek geen stand. Zoek naar wat bij de stóf past, want een taal leer je anders dan een formule.

Stap 2. Tel de uren die je echt hebt

Een realistisch studieschema staat of valt bij één eerlijk getal: hoeveel uur per week is er werkelijk beschikbaar. Zonder dat getal is de rest van je schema giswerk.

Begin bij de vraag hoeveel uur je opleiding vraagt. In Nederland is dat wettelijk vastgelegd. De Wet op het hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek koppelt 60 studiepunten aan 1.680 uur studie, wat neerkomt op 28 uur per studiepunt (EC). Dat is een normatieve rekeneenheid en geen meting van wat studenten werkelijk doen, maar als vertrekpunt is het bruikbaar, omdat het onmiddellijk duidelijk maakt wat je aan het beloven bent.

Daar staat het dan, zwart op wit. Vijftien studiepunten in een periode van tien weken is 42 uur per week. Dat is een volledige werkweek. Wie dat naast een baan van 32 uur wil doen, plant een week van 74 uur. Zo’n schema haalt niemand.

Tel daarom eerst je beschikbare uren, met de kalender erbij en niet uit je hoofd. Trek van je 168 weekuren achtereenvolgens af: slaap, werk inclusief reistijd, zorgtaken, eten en huishouden, vaste afspraken, en de tijd die je niet wilt inleveren omdat je anders binnen een maand opbrandt. Wat overblijft is je studieruimte, en dat is bijna altijd minder dan je dacht.

Komt je beschikbare tijd niet in de buurt van wat de opleiding vraagt, dan zijn er drie eerlijke uitwegen: minder vakken tegelijk, meer weken nemen, of accepteren dat het langer duurt. Harder plannen is geen van drieën.

Bij kortere online cursussen ligt dit makkelijker, want daar bepaal je het tempo zelf. Het principe blijft hetzelfde: zet het aantal lesuren af tegen je beschikbare uren en zie wat eruit komt. In dit stuk over taal leren naast je werk staat diezelfde rekensom uitgewerkt voor iemand met een kwartier per dag.

Stap 3. Zet blokken in je agenda in plaats van taken op een lijst

Een to-dolijst vertelt je wát je gaat doen. Een agenda vertelt je wanneer. Alleen dat tweede concurreert met de rest van je week, en daarom is een studieplanning zonder tijdstippen eigenlijk een wensenlijst.

Hoe je dat blok formuleert, maakt aantoonbaar verschil. In de grootste meta-analyse over als-dan-plannen tot nu toe, van Paschal Sheeran, Olivia Listrom en Peter Gollwitzer uit 2024, werden 642 tests samengenomen. Twee bevindingen zijn direct bruikbaar:

• Een voorwaardelijke formulering (“als ik de kinderen naar bed heb gebracht, ga ik aan de keukentafel zitten en doe ik les 4”) werkte beter dan een puur schema (“om 20:00 studeer ik”): d = 0,43 tegen d = 0,29.
• Tijd én plaats vastleggen werkte beter dan alleen een tijdstip: d = 0,46 tegen d = 0,25. Nog verder detailleren, met hoe lang of hoe precies, hielp niet meer.

Wees eerlijk over hoe groot dat effect is. Over alle 642 tests kwam de analyse uit op d = 0,36, en de onderzoekers vonden zelf sterke aanwijzingen voor publicatiebias; na correctie daarvoor komt hun robuuste schatting op d = 0,15. Het veel geciteerde d = 0,65 uit de oude meta-analyse van 2006 is achterhaald. Specifiek voor studiegedrag zijn er maar veertien tests, met een effect van d = 0,25 en een betrouwbaarheidsinterval dat de nul bijna raakt. Het is een klein duwtje dat niets kost, geen hefboom die je studieleven omgooit.

Praktisch komt het hierop neer. Geef elk blok één taak en zet erbij waar je zit. Maak blokken zo lang dat er iets afkomt en zo kort dat je ze haalt; voor de meeste mensen die naast werk leren is 45 tot 90 minuten een werkbaar bereik. Binnen zo’n blok werk je met een vast pauzeritme, waarover meer in stap 5. Zet de blokken verder op de momenten waarop je hoofd nog wat waard is, want de restjes van je dag leveren zelden iets op. En bescherm ze net zo hard als een afspraak met iemand anders, want dat is precies wat het is.

Loopt het mis omdat je telefoon en je tabbladen sterker zijn dan je blok, dan zit het knelpunt in je aandacht en niet in je schema. Daar gaat dit artikel over de drie grootste aandachtlekken verder op in, en wie merkt dat aandacht structureel het probleem is vindt in dit stuk over online leren met ADHD een aanpak die daarop is toegesneden. Ons aanbod rond concentratie staat op het bijbehorende onderwerp.

Stap 4. Plan je herhalingen meteen mee

Dit is de stap die het verschil maakt tussen stof die blijft hangen en stof die je in juni opnieuw moet leren.

Spreiding, oftewel dezelfde stof verdeeld over meerdere momenten in plaats van in één zitting, is een van de best onderbouwde bevindingen uit de leerpsychologie. De meta-analyse van Nicholas Cepeda en collega’s uit 2006 bracht 839 metingen uit 317 experimenten samen. In het overzicht van John Dunlosky en collega’s uit 2013, waarin tien populaire leertechnieken werden beoordeeld, kregen maar twee technieken de hoogste bruikbaarheidsclassificatie: gespreid oefenen en jezelf overhoren. Herlezen, markeren en onderstrepen kregen de laagste.

Voor je planning betekent dat iets heel concreets: je agenda moet niet alleen leesblokken bevatten, maar ook herhaalblokken waarin je jezelf toetst. Een derde van je studietijd is daarvoor een bruikbare vuistregel, al zegt het onderzoek niets over die verhouding en alleen iets over de spreiding.

Hoe ver moeten die herhalingen uit elkaar liggen? Het bruikbaarste onderzoek daarnaar is van Cepeda en collega’s uit 2008. Zij lieten ruim 1.350 deelnemers feiten leren, met daarna één herhaling na een kloof van maximaal 3,5 maand en een eindtoets tot een jaar later. De optimale kloof bleek ongeveer 20 procent van de tijd tot de toets bij een toets over enkele weken, en zakte naar ongeveer 5 procent bij een toets over een jaar.

Omgerekend naar data in je agenda ziet dat er zo uit. De omrekening hieronder is een toepassing van dat onderzoek op een studieschema en geen getal dat in het onderzoek zelf staat. De top van die curve is bovendien breed, dus de precieze dag is niet kritisch. Te dicht op elkaar plannen is wel duidelijk duurder.

Dat onderzoek ging wel over losse feiten en over één herhaling. Het populaire schema “herhaal op dag 1, 3, 7 en 21” is daarmee geen onderzoeksresultaat; dat komt uit flashcard-marketing. En herhalen werkt alleen als het actief is. Herlezen voelt goed en levert weinig op. Jezelf overhoren werkt. In ons overzicht van geheugentechnieken die echt werken staan de manieren om dat te doen, dit artikel over sneller leren zet de onderliggende technieken op een rij, en in 15 tips om makkelijker te leren staan de kleinere gewoontes die ernaast helpen.

Stap 5. Bouw pauzes en lege ruimte in

Een schema zonder lege ruimte valt bij de eerste tegenslag om. Plan daarom expliciet niets in op minstens één dagdeel per week, en houd die ruimte vrij tot je hem nodig hebt.

Over pauzes binnen een studiesessie is verrassend weinig hard bewijs. Het meest bruikbare onderzoek is Nederlands. Felicitas Biwer en collega’s van de Universiteit Maastricht vergeleken in 2023 drie manieren van pauzeren bij 87 studenten tijdens hun eigen zelfstudie: zelf bepalen wanneer je pauze neemt, 6 minuten pauze na elk blok van 24 minuten, of 3 minuten na elk blok van 12 minuten. De studenten die zelf mochten kiezen, namen langere sessies én langere pauzes, en rapporteerden meer vermoeidheid en afleiding en minder concentratie en motivatie dan beide groepen met een vast ritme. Ze kregen niet meer gedaan.

Let op wat dit onderzoek wel en niet zegt. Het vond geen verschil tussen 24/6 en 12/3. Er is dus geen bewijs dat uitgerekend 25 minuten het juiste getal is; het gaat om het vaste ritme. Het was bovendien één dag, met 25 deelnemers in de langste conditie, en er werden geen leerresultaten gemeten. Kies dus een ritme dat bij je stof past, leg het van tevoren vast, en stop met discussiëren over de exacte minuten.

Dat vooraf vastleggen is precies de reden dat een pauze in je planning hoort. Op het moment zelf ben je namelijk de slechtst denkbare rechter over de vraag of je aan pauze toe bent.

Stap 6. Kijk elke week twintig minuten terug

Een planning is een hypothese. De wekelijkse review is het moment waarop je hem tegen de werkelijkheid legt en bijstelt, en zonder dat moment veroudert elk schema binnen twee weken.

Barry Zimmerman beschrijft zelfregulerend leren als een cyclus van drie fasen: vooruitkijken en plannen, uitvoeren en jezelf ondertussen in de gaten houden, en achteraf evalueren. De evaluatie van deze week is de input voor de planning van volgende week, en dat is de hele truc.

Een review van twintig minuten is genoeg. Loop vier vragen langs:

1. Welke blokken heb ik gehaald, en welke niet? Noteer het aantal. Het oordeel laat je erbuiten.
2. Hoe lang deed ik werkelijk over de dingen die af zijn? Dit getal is over een paar weken goud waard, want het vervangt je gevoel door je eigen data.
3. Wat kwam er onverwacht tussendoor, en gaat dat vaker gebeuren? Zo ja, dan hoort het vanaf nu in je schema.
4. Wat verschuif ik naar volgende week, en wat schrap ik? Er moet altijd iets in die tweede categorie vallen.

Het bewijs hiervoor is bescheiden en het is goed om dat te weten. In een meta-analyse van Maria Theobald uit 2021 over 49 trainingsprogramma’s in zelfregulerend leren, met bijna 5.800 deelnemers, was het gemiddelde effect op studieprestaties g = 0,37. Dat is klein tot middelgroot, en het ging om uitgebreide begeleide programma’s en niet om een half uurtje op zondagavond. Eén patroon is wel relevant: trainingen die expliciet op plannen, monitoren en evalueren waren gebouwd deden het beter (g = 0,63) dan trainingen die alleen studievaardigheden aanleerden (g = 0,28). Terugkijken hoort bij die eerste categorie.

Een voorbeeldweek: studeren naast een baan van 32 uur

Zo ziet het eruit als je het invult. De situatie: vier werkdagen van acht uur en een online cursus van ongeveer 40 lesuren die je in tien weken wilt doen, dus vier studie-uren per week plus herhaaltijd. Totaal ingepland: zes uur les en herhaling, plus twintig minuten review.

Drie keuzes dragen dit schema.

De herhaalsessie op zaterdagochtend gaat over de stof van de wéék ervoor, niet over die van gisteren. Dat is de spreiding uit stap 4, ingebouwd in het ritme zelf, zodat je er niet elke week over hoeft na te denken.

Woensdagavond is leeg en blijft leeg. Als er dinsdag iets tussen komt, schuift die les naar woensdag. Gaat alles goed, dan heb je een avond vrij. Die lege avond is wat je planning overeind houdt.

En de blokken staan als terugkerende afspraak in de agenda, met plaats erbij, geformuleerd als als-dan: als ik dinsdag de afwasmachine heb ingeruimd, ga ik aan de eettafel zitten en doe ik les 7. Dat is de formulering uit stap 3, en hij kost niets.

Wil je zien hoe dit voelt als je het dertig dagen volhoudt, dan is de 30-dagen leerchallenge een goede aanvulling; die gaat over het ritme, terwijl dit artikel over het schema gaat.

Wat doe je als je achterloopt?

Je gaat achterlopen. Elke planning die over meer dan twee weken gaat, raakt een keer uit de pas, en het verschil tussen mensen die hun studie afmaken en mensen die afhaken zit vooral in wat er daarna gebeurt. Doe dit, in deze volgorde.

Herbereken de weken opnieuw

De verleiding is om de gemiste uren over de komende week uit te smeren. Daarmee maak je een week die al vol was nog voller, en dan ben je volgende week twee keer zo ver achter. Ga terug naar stap 1 en 2: hoeveel weken zijn er nog, hoeveel uur is er per week, past het nog? Zo nee, dan gaat er iets af. Een vak later doen, een deadline opschuiven, of de diepgang bijstellen op het onderdeel dat het minste weegt. Dat is een besluit, geen nederlaag.

Houd de planning die je hebt

Een schema dat voor 70 procent klopt is honderd keer bruikbaarder dan geen schema. De neiging om na een slechte week helemaal opnieuw te beginnen kost je meestal nog een week.

Wees mild over de week die je kwijt bent

Dat klinkt als een cliché, maar er is iets dat erop wijst dat het praktisch uitmaakt. In een onderzoek onder 119 eerstejaars van Michael Wohl, Timothy Pychyl en Shannon Bennett uit 2010 stelden studenten die zichzelf hadden vergeven voor het uitstellen rond het eerste tentamen, minder uit rond het tweede, en dat verband liep via een afname van negatieve gevoelens. Het is geen experiment, dus hard bewijs is het niet. Fuschia Sirois vond in vier steekproeven bovendien dat mensen die veel uitstellen minder zelfcompassie en meer stress rapporteren, ook correlationeel. Wat je eruit meeneemt: streng zijn voor jezelf is in elk geval geen aangetoonde oplossing.

Welke tool gebruik je voor je studieplanning?

De beste tool voor je studieplanning is degene die je al elke dag openhebt. Voor de meeste mensen is dat hun agenda-app, omdat de studieblokken dan tussen de rest van hun leven staan.

Een digitale agenda (Google Agenda, Outlook, Apple Agenda) heeft één praktisch voordeel: herhalende afspraken en meldingen. Je zet het blok één keer goed en het staat er elke week. Een notitie-app als Notion of Obsidian is sterker zodra je ook je stof, je bronnen en je voortgang wilt bijhouden, met als risico dat je het systeem gaat verbouwen in plaats van studeren. Papier mist die herhaalfunctie maar wint op rust: een weekoverzicht op één A4 naast je laptop werkt uitstekend en heeft geen meldingen die je afleiden.

Wat er niet toe doet: kleuren, sjablonen en het perfecte systeem. Uren die je in het opbouwen van je planning steekt, tellen niet mee als studietijd, hoe productief het ook voelt. Een week tekenen mag twintig minuten kosten.

Ligt de stof zelf ingewikkeld en niet je schema, dan is een andere manier van ordenen misschien nuttiger dan strakker plannen. Mindmappen is daar een van, en je vindt de aanpak in de masterclass professioneel mindmappen. Voor het samenvatten zelf helpt deze uitleg over samenvatten met ChatGPT zonder hallucinaties je aan een werkwijze waarbij je de controle houdt.

Twee hardnekkige planningsmythes

“Na een onderbreking duurt het 23 minuten en 15 seconden voordat je weer gefocust bent.” Dit getal komt in geen van de publicaties van onderzoeker Gloria Mark voor; het stamt uit interviews met haar en is daarna duizenden keren overgeschreven. Wat er wél gemeten is, in een observatiestudie onder 24 kantoormedewerkers uit 2005: gemiddeld 25 minuten en 26 seconden voordat iemand weer aan hetzelfde werkgebied toekwam, als het die dag werd hervat, met een standaarddeviatie van bijna 55 minuten. Die spreiding is ruim twee keer zo groot als het gemiddelde, en het cijfer meet de fragmentatie van een werkdag en niet je hersteltijd. Interessanter is wat een later experiment van dezelfde onderzoeker vond: onderbroken deelnemers werkten juist sneller (ruim 20 minuten tegen bijna 23 minuten zonder onderbreking), met evenveel fouten maar kortere e-mails, en met significant meer stress, frustratie en tijdsdruk. Onderbrekingen kosten je dus vooral rust. Dat is een betere reden om je studieblok te beschermen dan een verzonnen getal.

“Vermenigvuldig je tijdsinschatting met twee.” Ook hier bestaat het getal niet. In het scriptieonderzoek hierboven was de verhouding 1,64, bij weektaken 1,84, en een brede review van de voorspellingsliteratuur door Torleif Halkjelsvik en Magne Jørgensen (2012) laat zien dat richting én grootte van de vertekening per taaktype en per vakgebied verschillen. Je bent beter af met je eigen cijfers: noteer een paar weken wat je dacht en wat het werd, en gebruik jouw verhouding.

Veelgestelde vragen over studieplanning

Hoe maak je een studieplanning in vijf minuten?

Zet drie dingen in je agenda: je deadline, twee vaste studieblokken per week met een plaats erbij, en één herhaalblok in het weekend. Dat is een werkende minimale planning. De rest van dit artikel maakt hem preciezer, maar deze versie is oneindig veel beter dan geen planning.

Hoeveel uur moet je per dag studeren?

Er is geen getal dat voor iedereen klopt. Wat er wel is, is een rekensom: in Nederland staat één studiepunt voor 28 uur, dus 15 EC in tien weken is 42 uur per week. Reken uit wat jouw opleiding of cursus vraagt, zet dat naast de uren die je werkelijk vrij hebt, en pas het aantal vakken of het aantal weken aan tot het klopt.

Hoe plan je studeren naast een fulltime baan?

Twee vaste avondblokken en één blok in het weekend is voor de meeste mensen het maximum dat maanden vol te houden is, dus zo’n vijf tot zeven uur per week. Kies dan bewust een lager tempo in plaats van een voller schema. Plan de blokken op de momenten waarop je nog energie hebt, en houd één avond per week helemaal leeg als reserve.

Hoeveel weken van tevoren begin je met leren voor een tentamen?

Reken terug vanaf de toets in plaats van vooruit vanaf vandaag. Een bruikbare indeling is: de laatste twee weken voor herhalen en oefentoetsen, de week daarvóór je eigen deadline waarop alles af is, en alle weken daarvoor voor de stof zelf. Bij een tentamen over vier weken betekent dat dus dat je nu begint en na één week de eerste herhaalronde inplant.

Wat doe ik als mijn planning elke week weer mislukt?

Kijk eerst of je hem überhaupt kúnt halen, door je beschikbare uren echt na te tellen; een schema dat wekelijks sneuvelt is meestal te vol en niet te slap. Blijkt de rekensom te kloppen, kijk dan naar het moment: blokken laat op de avond of in de restjes van je dag sneuvelen het vaakst. Verklein daarna je blokken tot een lengte die je zeker haalt, want twee weken op rij iets afvinken doet meer voor je ritme dan een perfect schema.

Werkt de Pomodoro-techniek echt?

Er is geen bewijs dat uitgerekend 25 minuten het optimale blok is; dat getal bedacht Francesco Cirillo in de jaren tachtig op basis van eigen ervaring. Uit Nederlands onderzoek onder 87 studenten blijkt wel dat een vooraf vastgelegd pauzeritme beter uitpakt dan zelf bepalen wanneer je pauze neemt: minder vermoeidheid en afleiding, meer concentratie, evenveel afgerond werk. Een ritme van 24 minuten werken en 6 pauzeren deed het daarin niet beter dan 12 en 3.

Hoe haal je een achterstand in?

Door de planning opnieuw uit te rekenen in plaats van de gemiste uren over de komende weken uit te smeren. Tel de resterende weken, tel je beschikbare uren, en als het niet meer past, schrap of verschuif dan één onderdeel. Begin niet helemaal opnieuw; een planning die voor een deel klopt is bruikbaarder dan een blanco vel.

Aan de slag met je eigen schema

Plannen is een vaardigheid, en net als elke vaardigheid wordt het beter als iemand je de aanpak voordoet. De online cursus Timemanagement: van chaos naar controle neemt je in je eigen tempo mee door prioriteren, plannen en het beschermen van je tijd, en sluit naadloos aan op het schema dat je hierboven hebt gemaakt. Wil je meer, dan vind je in onze cursussen persoonlijke ontwikkeling en productiviteitscursussen het hele aanbod rond plannen en studeren, en op Beter leren verzamelen we alle artikelen over leren zelf. Met Soofos Plus heb je bovendien onbeperkt toegang tot alle cursussen, zodat je kunt schuiven zonder telkens opnieuw te kiezen als je schema verandert.